Annemieke Bron 1979

Annemieke neemt katoen en linnen als uitgangspunt en laat roest, zuren en tanines hun werk doen. Kleur die niet gekozen, maar ontstaan is.

Haar ruimtelijke werken, soft-sculptures, doorbreken de veronderstelling dat een sculptuur hard en koud moet zijn.

Textiel nodigt uit tot aanraking, roept associaties op met warmte en nabijheid.

Centraal in haar praktijk staat de vraag hoe verschuivingen in waarden en visies door de tijd altijd een onderliggend patroon bewaren.